Leden in Beeld

Leden in Beeld

Paul en Tine Smeets
Een leven lang met muziek
Via de redactie

Monday Morning.

Paul Smeets werd als enige zoon geboren in een gezin met vijf kinderen. Zijn opa Sjang Smeets was, na Pastoor Janssen, dirigent van de harmonie en werd later opgevolgd door Pauls vader, de befaamde ‘meister Smeets’. Paul, noch zijn zussen namen de dirigeerstok over, maar Paul trad wel in de muzikale en didactische voetsporen van zijn vader door muziekdocent te worden. De muzikale genen gaf hij vervolgens door aan zijn zoon Geert en dochter Tine, die op hun beurt hun kinderen muzikaal opvoeden. Paul geeft zijn kleindochter nu blokfluitles.

Vanzelfsprekend

“Mijn vader heeft een zeer grote rol gespeeld in de harmonie. Hij was altijd met muziek bezig. Was het niet met repetities dan was het wel doordat muzikanten langskwamen om hun instrument te laten repareren. Hij had een reparatiekist met kussentjes en rietjes, veertjes, kurkjes en lak. Hij repareerde alles, van saxofoon tot klarinet, dat maakte niet uit. Groepsrepetities van de harmonie werden bij ons thuis, in de keuken, gehouden. Boven de keuken sliepen mijn twee zussen. Het geluid was zó vertrouwd dat ze juist niet sliepen als er geen repetitie was. Daardoor werd muziek een vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven.

Saamhorigheid

Toen ik mijn eerste klarinet kreeg, was ik zielsgelukkig. Úren heb ik geblazen. Dagelijks. Ik kocht zelf muziekmethodes, bij Musica in Roermond. Ik kocht de moeilijkste dingen voor klarinet. En oefende vervolgens uren. Niet omdat ik dat moest, maar omdat ik dat wilde. Ik wilde het gewoon kunnen. Niet om de beste te zijn, maar om met de muziek bezig te zijn.

Het is ook mooi: je bent als groep bij elkaar, je hoort bij die groep. Dat heeft altijd wel een stimulerend effect gehad op de saamhorigheid binnen de vereniging. Die saamhorigheid maakt dat je ook de gewone dingen binnen het dorp doet waar de harmonie een functie in heeft, zoals een serenaatje brengen of de processie begeleiden. Het is ook niet de vraag of het leuk is. Het hoort zo.

Kerstmis

In de tijd van mijn vader was dat veel meer het geval dan nu. Ik herinner me dat mijn vader met Kerstmis een hele dag van huis was om muziek te maken in de kerk. Dat begon Kerstnacht om 12 uur met de Missen in het klooster, gezongen door het mannenkoor. En zoals dat vroeger ging…. niet één Mis, maar 3 Missen! Aansluitend om 3 uur was de nachtmis in de kerk. Daar moesten ze ook zijn.

En omdat mijn vader onderwijzer was van de school in Wessem, moest hij ook naar de Herdertjesmis. Dat was de Eerste Mis, om 7 uur in de ochtend. Snel een ontbijt en vanaf 10 uur waren er 3 Hoogmissen, waar hij met het koor moest zijn. Als hij daarna thuis kwam, had mijn moeder het Kerstdiner klaar. ’s Middags ging mijn vader weer naar de kerk, voor het Lof, om Eerste Kerstdag om 20 uur af te sluiten met de Complete. En Tweede Kerstdag precies hetzelfde! Aangevuld met het Kerstconcert dat de harmonie ’s avonds gaf.

Klank

Zulke activiteiten stimuleren ook weer de saamhorigheid in de groep. Dat hoor je nu nog terug in de klank van het orkest. Je kunt in een orkest niet als eenling spelen. Om goed te kunnen musiceren is het nodig dat je elkaar aanvoelt en begrijpt. Luisteren is dan heel belangrijk; je luistert naar wat de ander speelt en daarop anticipeer je. De harmonie van Wessem heeft harmonisch een hele mooie warme klank. Dat is in het verleden door mijn vader en later Stalmeier opgebouwd. Jan Cober heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt in zijn tijd als dirigent bij de harmonie.

Cultuur

In het jubileumstuk “The Bridge” dat ere-dirigent Hardy Mertens geschreven heeft voor de viering van het 150-jarig jubileum, is de sound van Wessem heel goed hoorbaar: grote samenklanken, lekker dik geïnstrumenteerd met een warme klank in het groot koper. Daaraan herken je de blaascultuur van de harmonievereniging. Uit de muziek spreken de emoties. Dat is iets dat we door de jaren heen hebben opgebouwd. De muziekleraar leert je toonladders en het instrument bespelen, maar die leert je niet de cultuur van de harmonie. Als je dan in de jeugdharmonie komt, begint de basis van de muzikale cultuur binnen de vereniging te groeien, de warmte van de klank te maken.

Uitlaatklep

Ik vind het belangrijk dat kinderen een bepaalde muzikale opvoeding krijgen. Op een instrument of op een andere manier. Dat heb ik mijn kinderen proberen mee te geven.

Dochter Tine vult aan: “Ik heb altijd graag muziek gemaakt. Ik ben begonnen, omdat het me leuk leek. Eerst op klarinet, later op saxofoon. Dat ik er mee gestopt ben, heeft er meer mee te maken dat ik op een gegeven moment op een leeftijd kwam dat ik graag op stap ging. En op zondagochtend wilde ik echt niet meer opstaan voor de repetitie. Nu besteed ik mijn zondag aan mijn gezin. Mijn oudste dochter krijgt blokfluitles van mijn vader. Misschien als zij straks een instrument gaat spelen, dat ik het weer kan oppakken. Want muziek blijft wel een belangrijke uitlaatklep waarin ik mijn ei kwijt kan.”

Leemte

Dat Paul zich helemaal verbonden voelt met muziek en de harmonie van Wessem in het bijzonder, blijkt wel uit zijn afsluitende opmerking: “Nu nog steeds vind ik de maandag een afschuwelijke dag. ‘Monday morning, feels so bad…’ Na de repetitie van de harmonie is het net of je de week afsluit. Er is een leemte tussen de zondag dat je muziek maakt en de maandag. Dat vind ik zo verschrikkelijk.”

Publicatie 01-06-2018: Mariëlle Schlicher in gesprek met Tine en Paul Smeets